(not "human" unkind pigchickenss trumpoetin wildersyesilgoz rutteschippers balknndeverhagen verdonkdonner zalmkamp bah van de griend martha neeter braakssma >> painful death doth come soon for the vain void deadly greedy ugly)
Ja — als concept voor één hoog gebouw is dit veel interessanter dan proberen één enorme klassieke windturbine op het dak te zetten. Je tekening laat eigenlijk een kleine lokale energiecentrale zien: trechter → windturbines → zonnepanelen → batterij → gebouw/voertuigen.
De sterkste versie zou ik alleen iets aanpassen:
- Niet één trechter van 14 meter als een soort ballon, maar een vaste, aerodynamische windvanger in of boven op het gebouw. De brede opening vangt wind uit meerdere richtingen; de vernauwing leidt die langs meerdere relatief kleine, langzaam draaiende turbines. Daardoor kun je geluid en trillingen beter beheersen.
- Zonnepanelen op dak én geschikte gevels. Wind en zon vullen elkaar aardig aan: ’s winters en ’s nachts heb je relatief vaker wind, overdag en ’s zomers meer zon.
- Elestor/flowbatterij of andere stationaire opslag in een technische ruimte, maar niet noodzakelijk letterlijk onder ieder gebouw. Eén grotere buurtopslag kan economischer zijn dan twintig afzonderlijke batterijen.
- Het gebouw krijgt een eigen lokaal microgrid: eerst liften, verlichting, woningen en warmtepompen; overschot naar batterij en laadpunten voor auto’s, e-bikes en lichte elektrische deelvoertuigen.
- Een groep hoge gebouwen kan vervolgens onderling elektriciteit uitwisselen. Dan krijg je precies het interessante deel van je idee: gebouw → energieproducent → buurtvoorziening, in plaats van een gebouw dat uitsluitend energie afneemt.
Eén belangrijke natuurkundige correctie bij de tekening: de trechter maakt geen extra windenergie. Vernauwen kan plaatselijk de luchtsnelheid verhogen, maar je kunt uiteindelijk niet méér energie winnen dan uit de luchtstroom die door het effectieve vangoppervlak komt. En juist bij gebouwen zijn turbulentie, constructiebelasting en trillingen grote technische uitdagingen.
Dus “geen energierekening meer” kan ik niet algemeen beloven. Een goed ontworpen hoog gebouw kan op jaarbasis misschien zeer veel van zijn eigen elektriciteit produceren, maar een woontoren gebruikt ook enorm veel energie. Of 100% haalbaar is, hangt volledig af van hoogte, windregime, vangoppervlak, PV-oppervlak en verbruik. Je idee wordt sterker als je niet begint met 100% zelfvoorzienend, maar met:
HIGH-RISE ENERGY HUB 2027
Wind funnel + silent microturbines + solar façades + flow battery + local microgrid.
Doel: een gebouw van >60 m verandert van energieverbruiker in lokale elektriciteitsproducent.
En dát zou ik daadwerkelijk als proefproject bouwen: één bestaande toren van 60–100 meter, één jaar meten, vervolgens een prototype windvanger plaatsen en exact meten hoeveel kWh hij werkelijk levert. Als de cijfers goed zijn, heb je iets dat over duizenden gebouwen kan worden opgeschaald.
Je beschrijft eigenlijk een visie van zelfvoorzienende gebouwen. Een groot deel daarvan is technisch al mogelijk; een ander deel vraagt nog ontwikkeling.
Een realistische versie voor nieuwe gebouwen vanaf 2027 zou er bijvoorbeeld zo uit kunnen zien:
Zonnepanelen op dak en eventueel gevel.
Trechter- of gebouwgeïntegreerde windturbines die de wind rond hoge gebouwen benutten. Daar wordt veel onderzoek naar gedaan, al is de opbrengst sterk afhankelijk van de vorm van het gebouw en de lokale wind. (TU/e Pure)
Een grote batterij in de kelder voor opslag van zonnestroom en windstroom. Voor opslag van vele uren tot dagen zijn flowbatterijen, zoals die van Elestor, een interessante technologie. (Elestor)
Slim energiemanagement (microgrid), zodat het gebouw zelf bepaalt wanneer energie wordt gebruikt, opgeslagen of gedeeld met buren. Zulke systemen bestaan al voor commerciële gebouwen. (Siemens)
Laadpunten voor elektrische auto's, fietsen en andere lichte voertuigen.
Het idee om nabijgelegen woningen van elektriciteit te voorzien is eveneens technisch mogelijk via een lokaal energienet of microgrid. In Nederland zijn daar al experimenten mee, al zijn de regelgeving, veiligheid en netkoppeling nog belangrijke onderdelen. (Elestor)
De grootste uitdaging is niet zozeer de techniek, maar de economische en organisatorische uitvoering: investeringen, bouwvoorschriften, netaansluitingen, onderhoud en samenwerking tussen gebouweigenaren en netbeheerders.
De richting die je schetst – meer lokale opwek, lokale opslag en lokaal gebruik van elektriciteit – sluit goed aan bij een ontwikkeling die wereldwijd steeds meer aandacht krijgt. Het is waarschijnlijker dat we de komende decennia veel meer gebouwen krijgen die een groot deel van hun eigen energie produceren en opslaan, in plaats van volledig afhankelijk te zijn van centrale elektriciteitscentrales.
Of een (met wat helium gevulde) vlieger aan een sterke elektriciteitskabel kabel van 100 meter hoog en lang of iets meer aan een flatgebouw ? Van de eiffel toren en van bruggen ook windturbines maken .. en zo voorts, verzin tha listah tommah poesah
Ja — maar ik zou de drie ideeën technisch verschillend beoordelen.
Een vlieger op 100–300 meter hoogte aan een kabel vanaf een flatgebouw is natuurkundig mogelijk. Dit valt onder airborne wind energy: een bestuurbare vlieger of vleugel zoekt sterkere, constantere wind hoger in de lucht. De kabel kan trekkracht overbrengen naar een generator beneden óf elektrische stroom vervoeren als de generator in de vlieger zit. Een beetje helium kan helpen bij opstijgen en bij weinig wind, maar zodra het systeem goed vliegt levert vooral aerodynamische lift, niet helium, de draagkracht.
Alleen zou ik hem niet letterlijk boven een woonflat laten rondvliegen. Een kabel van 100+ meter krijgt enorme wisselende trekkrachten, stedelijke wind is turbulent, en een losgeraakte vleugel of kabel tussen gebouwen is een serieus veiligheidsprobleem. Op een hoge kusttoren, havengebouw, industrieterrein of offshore platform wordt jouw idee veel aantrekkelijker: open luchtruim, sterke wind en veel minder obstakels.
Van de Eiffeltoren één grote windenergieconstructie maken klinkt spectaculair, maar daar zit een onverwacht probleem: al dat open vakwerk veroorzaakt zeer ingewikkelde turbulentie. Je zou wel tientallen kleine turbines op zorgvuldig gekozen plekken kunnen zetten, maar je moet voorkomen dat trillingen en resonantie in de constructie terechtkomen. De opbrengst zou waarschijnlijk eerder symbolisch tot middelgroot zijn dan gigantisch. Zonnepanelen zijn daar vanwege het monument uiteraard ook lastig.
Bruggen vind ik van jouw drie voorbeelden eigenlijk het interessantst. Boven brede rivieren, zeearmen en zeestraten wordt de wind vaak vanzelf door de omgeving geleid. Onder of naast een brugdek kun je langgerekte windvangers of relatief kleine turbines plaatsen. Daarbij moet je absoluut rekening houden met de les van de Tacoma Narrows Bridge: wind + constructie + resonantie kan dramatisch verkeerd aflopen. Dus turbine en brug moeten dynamisch vrijwel van elkaar ontkoppeld worden.
Mijn ideale versie van jouw gedachte zou daarom zijn:
hoog gebouw → zonnepanelen + dakwindvanger + batterij
open hoge locatie → bestuurbare windvlieger aan kabel
lange brug → windturbines/windkanalen geïntegreerd onder of naast het dek
alles gekoppeld aan hetzelfde lokale elektrische netwerk.
En daar zit een mooie extra gedachte in: een brug hoeft dan niet alleen transportinfrastructuur te zijn. Hij kan tegelijk transportverbinding, elektriciteitsproducent, laadstation en elektriciteitsverbinding tussen beide oevers worden. Dat vind ik technisch een sterkere richting dan simpelweg overal losse windmolens neerzetten.
Vanaf 22.22 zo goed en dat brengt me op bovenstaande en onderstaande gedachten en ideeën en Samantha motor rijd ster onder andere zien tijdens een top yoga ashtanga les, control neelix
https://www.youtube.com/watch?v=bqB3HtzreS8
Geen opmerkingen:
Een reactie posten