Vorige week was ik goed ziek, maar mijn dokter heeft mij met een zootje pillen weer vrolijk op de been gekregen. Het waren zoveel pillen dat ik door mijn familie Lowlands werd genoemd. Hoewel ze daar natuurlijk wel andere aspirientjes slikken dan ik voorgeschreven kreeg. Van mijn pillen werd ik beter en van die festivalpastilles word je vooral ‘veel beter’. Door die rommel kan je je mislukte leven weer aan. Je durft meer. Zo vinden sommige ketaminekids het geen probleem om een zootje vuurpijlen op de onschuldige gezinstribune van een Friese voetbalclub af te schieten. Heerlijk dat geluid van die angstig krijsende gezinnetjes. De paar gewonden die vielen is die Friezen hun eigen schuld. Hadden ze maar niet naast het vak vol uit-supporters moeten gaan zitten.  Hoe dom kan je zijn?

Ik begrijp dat er inmiddels bijzondere xtc-pillen in omloop zijn. Op die krengen staat het hoofd van Donald Trump en ze blijken levensgevaarlijk. Er zit namelijk heel veel PMMA in en een beetje kenner weet: daar kan je na oververhitting hartstikke dood aan gaan. 

Toen ik deze week op mijn telefoon zag hoe half Nepal meedogenloos verzwolgen werd door een afgebroken stuk gletsjer van een kilometer twijfelde ik of er tussen mijn pillen ook niet per ongeluk een trumpjehad gezeten. Dit kon niet echt zijn.

Sterk spul, dacht ik, waarna ik scrolde naar een vakantiefoto van een totaal mesjogge wethouder van de Gelderse negorij Oldebroek. Op dat plaatje stond deze toekomstige tbs’er samen met een andere bruinhemd met een pro-Russische vlag en een kalasjnikov. De Renaissanceschool van Thierry heeft het plaatje waarschijnlijk al opgevraagd voor de cover van de schoolkrant en ze willen het ongetwijfeld gebruiken bij maatschappijleer. 

Soms wordt de realiteit mij gewoon te veel en begint mijn hoofd kwaadaardig te stomen. Dat komt ook door het benauwde landje waarin we leven en waarin een ex van mijn vroegere door mij zeer gewaardeerde collega Theo Maassen samen met een paar andere verbolgen exen een docu over zijn liefdesleven mogen maken. Dat wordt een objectieve film bij het door iedereen veel te vaak geprezen Netflix.

Nog meer verbijsterd was ik toen ik las dat spermasproeier Simon, een of andere viriele glibber die meer dan 120 kinderen uit zijn fluit getoverd heeft, in een officiële commissie zat die dit soort misstanden moest zien te voorkomen. Hij heeft de Jan Karbaat Cup voorlopig dik gewonnen. Er komt een generatie aan bij wie de kans heel groot is dat je met je halfbroer of -zus een kind ligt te maken. En dat komt niet door een zootje halvezolen, maar door keurige afgestudeerde dokters die hun patiënten graag gelukkig maakten. Gevolg? Ach vul dat zelf maar in. 

Mijn sombere beeld werd gelukkig opgevrolijkt door de steeds blondere Mona Keijzer, die weer een of andere strohalmbeweging is begonnen om Mona Keijzer aan het werk te houden. Stuiptrekking 2029. Elke keer als ze in Den Haag weer ergens wordt uitgekotst ben ik bang dat we deze talkshowtante moeten gaan missen, maar nee hoor: ze blijft. Geen bord voor d’r kop, maar een heel Teutoburgerwoud.

Terwijl ik dit schrijf luister ik zacht naar de echt blonde Dolly Parton, de vrouw voor wie iedereen een zwak had omdat ze gewoon Dolly Parton was. Niet alleen een schrijfster en zangeres van een aantal zeer goed gelukte liedjes, maar ook omdat ze haar succes ruimhartig met iedereen deelde. Links en rechts Amerika hangt een week lang de vlag halfstok. En terecht.

Zoals de Noren verdrietig zijn om het verlies van hun goedlachse koning Harald voor wie er de laatste jaren steeds minder te lachen viel. Al was het maar om de losse handjes van zijn kleinzoon die ook niet vies was van een paar pilletjes.

Zowel om Dolly als om Harald wordt oprecht gehuild. Da’s mooi. Maar dat wordt er ook om Ratko Mladic. In Servië een held met afbeeldingen op heel veel muren. Ik merk dat ik weer toe ben aan een pilletje. Een stevige dosis antidepressiva.


Nou zat ik onlangs in het café bij het gemeentemuseum te genieten van een cappuccino als er plotseling een dame halt houdt en vraagt : “Bent u verschrijver ?” Je schijnt mensen te hebben die in zo’n geval zeggen dat ze een broer zijn of een rare taal gaan praten of er meteen op los slaan, maar dat vind ik flauwekul, je bent waar je naam voor staat. Ja, knik ik vriendelijk. “Dag”, zegt ze warm en ze loopt het terras op. Ik ben genoeg in mezelf geïnteresseerd om me af te vragen hoe dat nu verder zal gaan, eenmaal thuis, bij familie of vrienden.

“Jongens, luister eens, ik was in het gemeentemuseum en wie denk je dat ik daar zag?”

 “Geen idee. André van Duijn ? De koningin ? PiggyWilly ? Vogelpoep ? Youp van het Hek ? Kees van Kooten ? André Rieu ? René froger ? Barry hep Astma ? Maan ?” 

“Nee, allemaal mis....zal ik het dan maar zeggen : verschrijver !” 

Allen roepen ze nu door elkaar heen, juichen, klappen, waarbij sommigen niet schromen om op hun handen te gaan staan, terwijl anderen elkaar in de armen vallen of op de schouders slaan en het op een uitzinnig wuiven, dansen en schreeuwen of zingen zetten.

“Wablief ? Wie ? Waar ? Au ! Heet die niet eigenlijk peenendaal ? Wie gaat er morgen mee vissen ?! Hoor ik daar de ijsco man of vuurwerk ?! Terwijl jij verschrijver zat op te geilen heb ik die klote IKEA kast in elkaar gedraaid ! Of gezet. Als ze maar wifi hebben op gran Canaria ! Of gingen we nou naar Tenerife ?” 

Een keer was ik in Firenze en stond iets te drinken bij “da Mario e Marina” en was me juist aan het afvragen waarom silvio berlusconi hier eigenlijk altijd kwam toen Sting en gevolg binnentraden. Stingk -zo mag ik hem wel noemen- bleef pal achter me staan en raakte mijn elleboog aan ! Die kans had ik natuurlijk moeten aangrijpen. Mijn openingszinnen hadden kunnen variëren van “ja, ik vind ook dat je met je ellebogen regelmatig tegen iets aan stoot”, "teveel protestanten, katholieken en vrouwen hebben het achter de ellebogen, zijn laf achterbaks en zij werkt ook al met dr ellebogen" tot “Hee zeg, kijk een beetje uit !” Wie weet was er een warme vriendschap ontstaan zodat ik me bij concerten óók met de andere vrienden achter op het podium kon ophouden, met een verveeld gezicht zonnebadend in de glorie van de meester om van tijd tot tijd als het echt spannend werd een rinkelinstrument op te pakken en dit nonchalant (maar met een ongelooflijk gevoel voor ritme) tegen de zijkant van mijn dijbeen te slaan.