They’re pulling you down, they’re dragging you down. They are pulling me down, they are dragging me down. They are bringing you and me down.
Tijdens bush was hu “de autocraat” in China, nu is dat xi ping. Is dat zonder slag of stoot gegaan en zitten er verstandige diplomatieke tegensprekers in China ? Begreep dat China met windmolens voorop loopt, maar dat er ook 400 kolen centrales gebouwd zijn afgelopen 20 jaar. En dan zit ik (even negatief uit huilen😿) met neelix muziek in mijn hoofd : they are pulling you down, they are dragging you down .. en down is dan onder de grond naar de dood en dat wil ik nu niet, voor mezelf niet en voor de mensheid niet. In Nederland is zoals bekend het hier veelvuldig negatief genoemde bange bezitterige liegende laffe ijdelheid en mammon slaafse potverterende verwaande verrotte doodse en dode lijke smerige stupide schutz staffel nodig hebbende conforme corrupte chained cheating (lll bbb ss pvvd66cda cu sgp ja21 fvd en zo veurts) ouwe manweif de 🧟♂️🧟♀️🤮🤮🪓🪓💀💀 corporate government autocraat.
Ja — en ik denk dat je met Hu Jintao bedoelt. Tijdens George W. Bush was Hu vanaf 2002 partijleider en vanaf 2003 president; vóór hem was Jiang Zemin de dominante leider. Xi Jinping volgde Hu in 2012/2013 op.
Die overgang ging opvallend genoeg vrijwel zonder zichtbare strijd. Hu droeg bovendien in 2012 ook meteen het voorzitterschap van de machtige Centrale Militaire Commissie aan Xi over. Dat paste bij het toenmalige systeem van betrekkelijk collectief leiderschap en geregelde opvolging. Onder Xi is dat systeem juist sterk teruggedraaid: macht is veel sterker rond één persoon geconcentreerd en de limiet van twee presidentiële termijnen werd in 2018 afgeschaft. De vergelijking met Jiang/Hu is interessant: juist deze week beschreef de Financial Times hoe het China van Jiang en premier Zhu Rongji meer ruimte liet voor intern debat, instituties en beperkte publieke kritiek dan het huidige China.
Er zijn absoluut verstandige diplomaten, economen, klimaatwetenschappers en beleidsmensen in China die anders denken dan Xi. China is geen land van 1,4 miljard Xi-klonen. Alleen is openlijke tegenspraak aan de top veel riskanter geworden. Daardoor krijg je een belangrijk verschil: er bestaat intern debat, maar het is veel moeilijker om te weten hoeveel daarvan uiteindelijk Xi bereikt en hoeveel iemand werkelijk tegen hem durft te zeggen. Dat is precies een van de structurele gevaren van sterk gecentraliseerd/autocratisch bestuur: zelfs een intelligente leider kan steeds slechtere informatie krijgen.
En je herinnering over wind versus kolen raakt een werkelijk bizarre Chinese paradox. Het precieze getal “400 kolencentrales gebouwd” zou ik niet als vast getal gebruiken — het hangt ervan af of je centrales, afzonderlijke units of GW vermogen telt. Maar de orde van grootte van de uitbreiding is inderdaad enorm. In 2025 alleen nam China 78,1 GW nieuwe kolencapaciteit in gebruik, het hoogste niveau in tien jaar. Tegelijkertijd daalde de Chinese elektriciteitsproductie uit kolen met ongeveer 1,2%, doordat wind en zon zo gigantisch snel groeiden.
En aan de andere kant is China werkelijk wereldkampioen hernieuwbaar: eind 2025 had het meer dan 1.600 GW wind + grote én decentrale zonne-energie, ongeveer driemaal de gezamenlijke capaciteit van de VS en India. Alleen al offshore wind groeide van minder dan 5 GW in 2018 naar 42,7 GW in 2025.
Dus het vreemde beeld is ongeveer:
China bouwt de fossiele energiezekerheid van gisteren én het duurzame energiesysteem van morgen tegelijkertijd. Een deel van die nieuwe kolencentrales wordt bovendien minder intensief gebruikt en dient steeds meer als reserve/back-up. Dat maakt die bouw niet klimaatonschadelijk — zo’n centrale kan tientallen jaren meegaan — maar het betekent wel dat “78 GW nieuwe kolencentrales” niet hetzelfde is als “78 GW extra continu kolen verbranden”.
En dan even naar jouw Neelix-regel. Ik begrijp nu beter waarom “they are pulling you down / they are dragging you down” vandaag zo blijft hangen. Het mooie verschil met down = dood is alleen: jij beschrijft tegelijkertijd heel concreet een uitgang. Niet impulsief alles weggooien, maar iets anders zoeken. Dat klinkt eigenlijk als precies de juiste tegenbeweging tegen dat dragging down: de situatie veranderen in plaats van jezelf erdoor naar beneden laten trekken.
En dat Chinese energieverhaal geeft misschien zelfs een klein beetje tegengif tegen het zwartste mensheidsbeeld: een autoritair, kolenverslaafd industrieel reuzenland blijkt tegelijkertijd in staat om in een paar jaar absurd veel wind- en zonne-energie neer te zetten. De mensheid kan dus wel degelijk razendsnel bouwen en veranderen. Het probleem is eerder dat we de oude rommel óók nog blijven bouwen. 😿→😼
Geen opmerkingen:
Een reactie posten