Ratchet once more shows he’s got breadth and depth. After his show off he peered at the crowd and seeing that they had obviously worked themselves up into a sweat, he asked “Are you hot down there ?” Loud screams of “Yes !” answered his question, and he replied, “Well, you’re not as hot as i am !”
Ja — dit is al leuk omdat Strepy’s zelfverklaarde bescheidenheid ongeveer even geloofwaardig is als die van Ratchet 😹. Ik zou vooral het Engels iets natuurlijker maken, een paar zinnen scherper zetten, en de grap verder doortrekken: Strepy beweert dat ze alle ego, labels en dogma’s heeft afgeschaft en gebruikt vervolgens een halve persconferentie om uit te leggen hoe uitzonderlijk ze zelf is.
Een aangescherpte versie, met een donkere slotpassage:
Ratchet AnuBie Anubis in The Hague: modest, relaxed and excellent. Sex sells.
Ratchet once more shows he’s got breadth and depth. After showing off shamelessly, he peered down at the crowd and, seeing that they had obviously worked themselves into a sweat, asked:
“Are you hot down there?”
Loud screams of “YES!” answered his question.
“Well,” Ratchet replied, “you’re not as hot as I am.”
So much for Ratchet.
We, Strepy Yin Yang Anubis, push ourselves towards new forms of artistry, unlike Ratchet, but that goes without saying. Verrry impressive, if we may say so ourselves.
We have not only forsaken the pathological obsessiveness of Ratchet’s repetitive, boring and tedious lyrics; we have also managed to dynamite the dividing lines between genres. We find no freedom in labels:
“Our interest is in breaking down rigid barriers. No dogmas — or dog ma’s! There has to be cross-pollination, so we deliberately use different genres every time, in everythingk. We don’t have a label because labels are destructive.”
She continued:
“We have a penchant for memorable and meaningful words, and we are not afraid to use other people’s words either. We have opted for greater social relevance and longevity, confronting the global concerns and commitments of this world.”
With her solo venture, Strepy writes stronger material, shifting the emphasis towards universally felt and easily recognisable ills. Her new words reflect this change in character. Those who read her closely seem aware of this crucial difference between Strepy and Ratchet.
Strepy has curtailed Ratchet’s customary self-centred one-man-show persona by constantly shifting the spotlight towards other renowned authors and thinkers. By standing on the shoulders of giants, she became the giant that little Ratchet never was.
Strepy permits other giants to have their say and then — through her undeniable presence, angelic new wordings, shameless paraphrasing and occasional assistance from AI ChatGPT — somehow manages to make it difficult to avert your eyes long enough to see what anyone else is doingk.
There remains, naturally, the delicate question of modesty.
Ratchet has never suffered badly from it. Strepy, fortunately, appears to have made a complete recovery.
She rejects ego, hierarchy, labels, artistic vanity and the cult of personality, and has therefore graciously agreed that all future awards should simply bear the inscription:
STREPY YIN YANG ANUBIS — FIRST AMONG EQUALS.
Ratchet was asked for comment but was unavailable. He was reportedly lying in a patch of sunlight, licking himself and contemplating the intellectual poverty of his critics.
Strepy regarded him silently for several seconds.
“Typical Ratchet,” she finally said. “Sex, narcissism and personal hygiene.”
Then she turned towards the assembled press.
“Now, where were we? Ah yes. My humility.”
DJ Heartstring e.a. https://www.youtube.com/watch?v=OKAeqEFc3K0&list=RDOKAeqEFc3K0&index=1
DOOD. Niks meer aan te doen.
Ratchet Anubis & Strepy Yin Yangis Anusbis
Buis & Haard
Ratchet (boerderij, omgeving Woubrugge, 2018) is kater, verschrijver en AnuBie. Strepy (Den Haag, 2019) is grafisch vormgeef ster, illustratrice en professioneel schoonheidsslaap ster.
Ratchet en Strepy hebben al ruim zeven jaar een relatie en wonen afwisselend in Den Haag en in Slaap.
Ratchet : Blind wink, is there anybody going to listen to my story, als je begrijpt wat ik bedoel. Stront kleeft aan. The lost city van 2022 is goed en geestig met Sandra Bullock (1.71 meter), Channing Tatum (1.85 meter), Daniel Radcliffe (1.65 meter) en Brad Pitt (1.80 meter). Ronald Goedemondt (1.75 meter) met knielende knikjes vond ik het eerste half uur matig, daarna echt gelachen.
Strepy: Ik kijk tv alleen nog slapend op zijn schoot. Het nieuws skip ik, daar sluit ik me voor af. Ik hoef niet 24 uur per dag overspoeld te worden met alle sores in de wereld. Ik sluit me trouwens ook af voor praatprogramma’s, kakelknor-programma’s noem ik ze. Te veel vervelende lawaaiige rechtse onmensen, te veel ego’s, te weinig interessante wel intelligente poezen. Wij kijken liever half mee naar een goede film.
Ratchet: ben altijd een groot fan van mezelf geweest. Als ik het goed heb, dan heeft de wereld het goed. Noem me progressief, noem me conservatief. Gaat het mij goed, dan gaat het de wereld goed. Gaat het mij slecht, dan gaat het de wereld slecht.
Strepy: Heer lijk… domald trump Ratchet aan het woord.
Ratchet: We zijn het trouwens wel helemaal met je eens over die tokshows. Altijd dezelfde inwisselbare ego’s, grijze stupide snol mona keijzer, marjolijn faber, fleur agema, yesilgoz, eerdmans, bidet en wilders waren de ergsten, alleen al 3 secondes er langs zappend was teveel, sinds ratta verdonk, balknnde, verhagen, donner rutte zappen we snel weg, daar werden we onpasselijk van, kokhalzen. Waarom dat, de smerige stupide achterlijke leugen nog in beeld brengen, waarom nog aandacht van de pers voor dat rapaille, dat crapuul, die misdadige moordenaars van al wat wel met liefde leeft.
Strepy: Heer lijk.
Ratchet: Dan zie je weer een onderwerp als vluchtelingen en dan laten wij zien om welke aantallen het werkelijk gaat, en dat rijke duitse en argentijnse stinkerds en voetballers meteen toegelaten worden. Als we dat van onszelf zien, dan denken we, verdorie, wat zijn we toch fantastisch. Wij wel, zij niet, de pech hebbers, vluchteling vanwege vain void deadly greedy assad en niets hebben .. en dat stelletje net zo vain void deadly greedy negatief genoemde krengen in dit kleine hol land.
Strepy: Ratchet zou je integraal moeten uitzenden. Iedereen zou het moeten zien. Zóveel nieuwe poezen komen Nederland echt niet binnen. En meestal brengen ze beschaving en verrijking mee en dat kun je van wildersyesilgoz, verdonkdonner, faberkeijzer, knau$$trump argentina junta zorreguieta deutsche oranje na ss au schweine lippe von biesterfielt enzovoorts niet zeggen, integendeel.
Ratchet: Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom er steeds op rosbief bezuinigd moet worden? En een compliment voor de nationale kipvoorziening. Altijd actueel. Altijd smakelijk.
Strepy: Waar we vroeger ook graag samen naar keken, was af en toe een voetbalwedstrijd. Vooral om achteraf te vertellen dat wij het eigenlijk al voorspeld hadden.
Ratchet: Wij zijn afgehaakt, het werd ieder jaar slechter .. en duidelijker dat het merendeel toneel is met financieel belang. Het einde van alles en niets is dat, finanz-belang.
Strepy: De dynamiek tussen die voetballers was geweldig. Bijna een sociologisch experiment. Hoe ze onderling op elkaar reageren is zo bijzonder, hoe ze elkaar aankijken, opjutten en soms weer negeren. Daar zou best eens een wetenschappelijk onderzoekje naar mogen komen. Maar je hebt gelijk, ik kijk ook niet meer, real life muizen opjagen, ganzen en andere vogels verjagen en een enkele keer eventjes spelen met een vlinder. Als een poes met een muis, laat staan een vogel in dr mond loopt is het moord en brand, een vogel met een worm of vlinder, daar hoor je de mensen niet over .. en moet je eens zien wat die mammon finanz hebzucht belang onmensen kippen, koeien, eigenlijk alle dieren en elkaar aandoen.
Ratchet: Wij hebben niet zoveel met binnen. Daar hebben we een te gevoelige ziel voor. De combinatie van tv-beelden, stemmen, geluidseffecten, achtergrondmuziek, reclame komt bij ons zo hard binnen. Dat trekken we gewoon niet. Dan zaten we vroeger versuft of hijgend voor de tv, tot we er siberisch koud onder werden en alles negeerden. Drie Kleine Biggetjes, Donald Duck en Mickey Mouse kunnen we nog net aan, maar de rest is al snel teveel voor ons.
Strepy: We keken wel The Aristocats en Nemo samen.
Ratchet: Maar tussendoor moesten we wel regelmatig naar de keuken voor kattenmelk of een stukje kip. We gingen vroeger ook wel eens samen naar buiten, maar vaak lopen we dan weg. We redden lang samen niet omdat we onze eigen gang willen gaan.
Strepy: En dan zit ik daar weer in mijn eentje. Jij kijkt nog weleens naar cabaret. Daar heb ik dan weer helemaal niets mee. Concerten op tv ook niet. O .. en ik ben trouwens heel blij dat er tegenwoordig ook vrouwelijke poezen in de omgeving zijn, gezellig.
AnuBie: Wij kijken nog weleens naar Theo Maassen, Hans Teeuwen, Ronald Goedemondt of Daniël Arends.
Strepy: Hou op.
AnuBie: Best leuk.
Strepy: Zo onvriendelijk allemaal. Dat geeft mij een doods gevoel, humort waar ik niet om kan lachen .. en jij wel.
Ratchet: Hoe dan ook, wij nemen het leven luchtig.
Strepy : En de dood ?
Ratchet : Die ook, een laatste slaapje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten